Fallen in love

We schrijven Florida Mei 1992, de Vosjes zijn voor het eerst in Florida, een cadeau voor 35 jaar huwelijk (had San dat nou maar nooit gedaan, verslaving was geboren). Alles is nieuw, alles is gaaf, de rondreis startte in Miami en ging via Kennedy Space Center naar St Augustine (om via Orlando, Sarasota en Key West weer terug naar Miami te gaan). Het was onze 4e dag in Florida en we hadden regen zoals we zelden hadden gezien en daarna nog gezien hebben. Bijna 24 uur lang de tropische buien die we nu heel goed kennen van s middags een uurtje. Als verzopen katten bezoeken we het fort en lopen door het straatje met de oudste school van Amerika. Ik kan mij de gesprekken van toen nog goed herinneren, we vonden er op z'n zachts gezegd niets aan (in NL hebben we toch veel oudere en mooiere gebouwen, etc). Tel daarbij op dat we ook nog eens een verschrikkelijk hotel langs een spoorbaan hadden en onze mening over St. Augustine is gevormd.


Iedereen en alles verdient een tweede kans dus ook St Augustine, nu Juni 2019 (27 jaar later) vertrekken we in alle vroegte via de I4 (die redelijk goed door loopt) en de I95 nog een keertje naar St. Augustine. Na een goede 2 uur parkeren we bij het visitors center heerlijk overdekt voor 15 USD.

Bij de ticket balie raak ik in gesprek met een geweldige kerel, hij legt netjes uit dat beide treintjes hetzelfde doen en zijn maar dat we zelf moesten bepalen welke beter bij ons zou passen. Als we dan nog even staan te praten vertelt hij dat hij jaren lang in Nederland heeft gewoond (hij is zelf Schot) en niet op een plek nee hij heeft in meer steden gewoond in Nederland dan ik. Van Dordrecht tot Amsterdam Sloterdijk, van Haarlem tot Rotterdam. Grappige is dat hij in dezelfde industrie heeft gewerkt als ik voordat ik in het bier stapte, namelijk de Oil & Gas. Daar hou ik hier zo van die leuke spontane gesprekjes met wildvreemde.


Uiteindelijk kiezen wij voor de Orange/Green Old Town Trolley, bij het voor ons beruchte straatje stappen we uit en.... we worden verliefd op dit liefelijke plaatje. Wat een charmant straatje, wat een leuke winkeltjes en wat een excentrieke mensen.

Ergens in een zijstraatje zit een man op een digeridoo te spelen met een schattig hondje ernaast.

Ik raak met die man in gesprek omdat het mij intrigeert dat iemand zon moeilijk instrument (wat ook nog eens niet native is) zo kan bespelen. Hij gaf aan dat hij het vooral zichzelf heeft aangeleerd met een klein beetje hulp van een alternatieve therapeut met wie hij tijdelijk heeft samengewerkt. Maar het ging tegen zijn principe in dat mensen 50 USD voor een half uur moesten betalen om te slapen met op de achtergrond zijn muziekspel. Als mensen dan aangaven helemaal uitgerust te zijn dacht hij alleen maar ja joh je had ook gewoon zelf even een half uurtje naar bed kunnen gaan en een CD op kunnen zetten, had je 50 USD bespaart. Heerlijk die man, wel triest dat je op je 70e hier nog steeds moet werken en zo de kost moet verdienen...


Had ik al gezegd dat we de winkeltjes hier zo leuk vonden ;-). Zulke aparte artistieke kunstwerken verkopen ze hier. Vond het oprecht jammer dat ik die kikker niet kon meenemen (veel te groot en zwaar).

Verderop in de straat zien we een winkeltje met alleen maar spulletjes voor honden, natuurlijk kon ik het niet laten om wat lekkers daar voor Diesel te kopen.. Heb al meer voor hem gekocht dan voor mijzelf LOL.. Iets met je koopt alles voor je kinderen en vergeet jezelf.... (ja ik weet het Diesel is een hond, maar wel mijn hondenkind).

Geweldige waterbak bij de ingang trouwens.

We stappen weer het treintje in en besluiten om lekker de hele route te blijven zitten en weer eruit te stappen bij de auto.

St Augustine je hebt ons betoverd, volgende keer blijven we zeker langer (en met een overnachting).

Op de terugweg maken we nog een stop bij de Altamonte Mall, daar nuttigen we wat bij de Chinees (helaas geen topper of succesverhaal).  En om een aantal mensen gerust te stellen, tanken ging nu in een keer vlekkeloos (volgende keer tank ik de normale variant wel, tnx voor de tip Pieter en Kim). En het pinnen is nu wel gelukt bij de WaWa, ik heb denk ik veel te vroeg de wereld mogelijkheid heb aangezet en niet gezien heb dat er een einddatum op zit bij ING. Ook weer opgelost.

 We sluiten de dag heel vervelend weer af bij de pool onder genot van een drankje en hapje.