Na ruim een jaar plannen en wachten is het dan vandaag eindelijk zo ver T(ravel)-Day. Officieel was gisteren mijn vakantie al begonnen, maar zo'n laatste dag is best hard werken. Niet alleen moest de koffer nog verder ingepakt worden, er moest ook nog schoongemaakt worden (rare gewoonte want je bent er 2,5 week niet dus waarom eigenlijk?), nagels moesten nog vakantie klaar gemaakt worden en het ergste moment van alles Diesel moest nog naar zijn logeer/hoteladres voor de komende 2,5 week gebracht worden.
Wat is dat toch dat ik iedere keer weer in onbedaarlijk janken uitbarst als ik mijn monstertje achterlaat bij Conchita? Ik weet dat hij het meer dan fantastisch heeft, ik weet dat hij er zeer goed verzorgt wordt en dat hij 2,5 week met zijn grote vriend kan spelen en toch, toch he was er weer een zeer plaatselijke wolkenbreuk. Het was dan ook een zeer kort en krachtig afscheid, om de pijn een beetje te verzachten en de start van de vakantie te vieren zijn ma en ik daarna maar gelijk lekker uit eten gegaan.
Omdat we vroeg door Ron zouden worden opgehaald (lees op mijn verzoek 06.15 uur) zijn we vroeg een poging tot slapen gaan doen. En zoals altijd hebben we weer ongeveer ieder uur gezien uit angst om te verslapen. Anyway terug naar de T-day.
Ron kwam stipt om 6.15 uur onder politiebegeleiding de straat binnen rijden, nee hij had niets verkeerd gedaan er bleek achteraf 2 straten verder een verdachte situatie te zijn met een gevonden gewonde man. Maar klinkt op zich wel stoer natuurlijk dat je onder politiebegeleiding (in de goede zin van het woord) wordt opgehaald.
De reis naar Schiphol verliep zeer voorspoedig (niet zo raar op Hemelvaartdag wanneer bijna heel Nederland vrij is). Binnen 40 minuten stonden we al in de vertrekhal, hopelijk de voorbode voor de rest van de trip. De balie was al open dus wilde wij gelijk doorlopen, helaas stond er een of ander chagrijnig vrouwelijk persoon ons in de weg. Op een redelijke arrogante of hooghartige toon (ben er nog steeds niet achter welk van de twee) vroeg ze ons naar onze handbagage. Ik (naïef misschien) was er vanuit gegaan dat, zoals alle andere jaren met zowel TUI als andere maatschappijen je een trolley en een laptop als handbagage mee mocht nemen (2 stuks pp), heb mij er verder dan ook niet in verdiept wat wel en niet mocht. Dus een hele discussie waarin ik tot 3x toe zei maar je mag toch 2 stuks mee nemen (was een beetje olie op het vuur geloof ik) ging ze echt op de strepen staan. Ze stond nog net niet te stampvoeten, puntje bij paaltje heb ik met pijn en moeite en veel geprop de laptop in mijn trolley gekregen. Ik had alleen nog mijn tasje met mijn papieren om mij hangen, nou dat ging ze dan nu door de vingers zou zien maar dat die echt opgeborgen moest zijn later. Toen ik haar nogmaals duidelijk maakte dat daar mijn papier in zaten die ik 5 meter verder nodig zou hebben (zoals paspoort etc) dat ik die ook niet van plan was om nu te bergen, mochten we toch schoorvoetend door. Gelukkig bleek de dame achter de balie wel vriendelijk en opgewekt, dat maakt weer een heel stuk goed.
De procedure door de douane heen liep als klokwerk, wat is dat tegenwoordig toch allemaal relaxt.. Geen gehannes meer met laptops uit tassen, camera's die er uit moesten etc. Gewoon alles in een bakkie gooien en door. Ook bij de paspoort controle ging het snel en efficient. Ik denk dat we hooguit (even de discussie met madam-ik-ben-met-verkeerde-been-uit-bed-gestapt na) ongeveer 15 minuten heeft geduurd. Achter de douane nog even wat tijdschriften gescoord en toen begonnen aan een 20 minuten durende speurtocht want waar tegenwoordig lounge 41 zit... Automatisch al boven gebleven maar daar stond toch echt een bordje dat je naar beneden moest. Puntje bij paaltje maar even een routebeschrijving gevraagd aan een dame die met foldertjes stond (uit beleefdheid maar eentje meegenomen). Uiteindelijk bleek deze dus 15 minuten lopen van de ingang te liggen. De lounge was goed verzorgd en vooral heel druk. We konden nog net 2 vrije stoelen vinden. Na een heerlijk ontbijtje, wat bakkies koffie en andere versnaperingen zijn we langzaam aan maar aan de terugreis naar de Gate begonnen. We waren ingedeeld bij Gate G13, verder kan bijna niet volgens mij. Voor ons een gehele nieuwe ervaring (nieuwe gate), nog nooit op verre vluchten zijn wij met een busje naar het vliegtuig gebracht. Zou TUI aan het bezuinigen zijn op gate prijzen? De procedure duurde eindeloos lang omdat er maar 1 bus beschikbaar was. Gevolg een uurtje vertraging, gelukkig konden we een groot gedeelte inhalen was de boodschap uit de cockpit.
De vlucht zelf verliep heel rustig, we konden kiezen uit vegetarische pasta of bami, ma ging voor de bami ik koos natuurlijk de andere variant.
Het filmaanbod was leuk dus heb er 3 weggetikt waaronder eindelijk Bohemian Rapsody (ja weet het ben er een beetje laat mee) en heb zelfs nog even een uurtje kunnen slapen. 1,5 uur voor landing werd er nog een overheerlijk broodje geserveerd met een plak cake waar de Starbucks cake niet voor onder doet (denk dat hij 3 cm dik was). Een half uur voor aankomst hadden we nog steeds geen douane formulieren gekregen en aangezien wij wel iets heel bijzonders bij ons hadden begon ik mij toch wel een klein beetje zorgen te maken. Navraag bleek dat dit sinds kort niet meer nodig is. Er hoeven geen formulieren meer ingevuld te worden als je onder ESTA reist, hoe relaxt.
We zaten vrij dicht bij de uitgang dus nadat eerst USA, Star Class en Miami passagiers van boord waren gegaan waren wij als een van de eerst volgende eruit (hoe anders als heen waar ik de ene laatste was die aan boord ging). De rij bij de douane viel dan ook gelukkig enigszins mee. Een leuke beagle maakte het wachten erg aangenaam, helaas was deze beagle niet voor iedereen even leuk, er werden wat mensen uit de rij gehaald door haar. De formaliteiten waren snel voorbij door een zeer aangenaam gesprek met de ambtenaar. Waar we al die tijd dus zenuwachtig over waren (de as van mijn vader die in onze handbaggage zat) en waar moeders slapeloze nachten over heeft gehad werd nog niet eens naar gevraagd. De koffers lagen inmiddels al op de band dus binnen 10 minuten stonden wij bij National, Tenminste ik dacht dat ik bij National stond, na 4 minuten zoeken vroeg die vriendelijke man waar heb je geboekt, nou bij National.. euuuuhhh je staat bij Enterprise (ook groen logo), we zijn net gisteren gewisseld van balie... Op dus naar de correcte balie waar ik na een geanimeerd gesprek met Maria (over dus de verwarring) op vraag of ze een mooie bakkie met een hogere instap voor moeders had vroeg ze wij de Jeep Compass wat vonden? Nou doe mij die maar :-) Dus we rijden nu in een zo goed als nieuwe witte Jeep Compass (713 mile maar op de teller).
Na wat files kwamen we al snel weer op bekend terrein, aangezien we nog redelijk fit waren (zover wij fit kunnen zijn dan he) hebben we maar gelijk noodzakelijke boodschappen gehaald. De rest van de boodschappen volgt morgen wel. Aangekomen bij de villa A Touch of Dutch hebben we alleen maar ooohhhh, ahhhh en kijk eens geroepen.
Wat een prachtige luxe villa, beetje jammer alleen dat de hele buurt alleen inmiddels weet dat de Vosjes gearriveerd zijn. In mij enthousiasme om het zwembad te gaan bekijken heb ik de buitendeur open gedaan.. gevolg een oorverdovend alarm. Dus ik in redelijke paniek naar de beveligingsbox gelopen kijken of ik hem daar uit kreeg, niets van dat alles.. Uiteindelijk management companie gebeld.. voicemail was vol... ADT geprobeerd te bellen... lukte niet.. Toen kreeg ik gelukkig een belletje van de Management Companie terug... wat is er aan de hand... nou ja euuuhhh lijkt mij toch wel heel duidelijk te horen er gaat een alarm af... Ja klopt dat is een extra veiligheidsmaatregelen, druk op de knop... ja welke knop dan nou ja op die knop. Nou dat gesprek heeft ongeveer 5 minuten geduurd toen werd mij pas duidelijk dat de knop niet naast de voordeur zat maar naast de achterdeur die ik open had gedaan.. Tja je moet het even weten he...
Nadat we alles uitgepakt hadden en een heerlijke glas wijn (dank daarvoor Carolien en Robert-Jan) ging om 21 uur toch echt het licht uit op Oak Tree Drive.
